To co określasz jako "SSP1-5" i co omawia Winnicki to jest scenariusz bazowy, bez polityki klimatycznej, więc nie jest dziwne że w nich konsumpcja paliw kopalnych nie jest ograniczana. SSP1-1.9 i SSP1-2.6 uwzględniają politykę klimatyczną a emisją jest w nich niższa.

Wykres poniżej porównuje ten scenariusz bazowy z SSP1-4.5 i SSP1-2.6 (SSP1-1.9 jeszcze wtedy nie był zdefiniowany i dołączono go później do zbioru scenariuszy symulowanych przez modele klimatu w ramach projektu ScenarioMIP). https://uploads.disquscdn.com/images/da615de37af5113a58df38813d81d957449a287abdcd51b9c3dfafe54138fd80.jpg

To dobrze by było oznaczyć które SSP1 tutaj jest użyte, tak na oko SSP1-5 albo i więcej. To, że tutaj jest zużycie energii a nie emisje to nie oznacza przecież, że emisji nie ma. Gdyby dawało się z paliw kopalnych produkować energię bezemisyjnie to byśmy nie mieli w ogóle problemu – jeśli dobrze to rozumiem. Spalanie w miksie ok. 60% kopalnych AD 2100 to żadna tam szczególna zielona transformacja i zupełnie odległe od SSP1-1.9 i SSP1-2.6. Być może to jakieś właśnie SSP1-5 ale wtedy czym to się różni tak naprawdę od innych scenariuszy?

Robert Winnicki z RN referował te artykuły i raport IPCC i uległ właśnie temu nieporozumieniu, że w każdym scenariuszu w tym SSP1 produkujemy energię z paliw kopalnych. Dodatkowo dla wymiany dyskusji oznaczę Panią na X pod jego wpisem, dla wymiany dyskusji, która sama z siebie jest już cenna, że prawica odnosi się do IPCC i NoK. https://x.com/piotr_nikolajuk/status/1839271047012446298 https://youtu.be/3mdSVdZlCMU?si=HGcyPSwBMQENiYo2&t=2136

Niezupełnie. SSP1 to cała klasa scenariuszy, różniących się szczegółami (np. tym, kiedy następuje wyzerowanie emisji netto). W raporcie są wybrane dwie podklasy, prowadzące do konkretnych wartości wymuszeń radiacyjnych w 2050 (SSP1-1.9 i SSP1-2.6). Do tego powyżej jest zużycie energii a nie emisje (a w tych niezwykle optymistycznych scenariuszach zakłada się wyciąganie CO2 z atmosfery).

Dziękuję za wyczerpujące odpowiedzi!
Czekamy więc do 2030 na AR7, albo korzystajmy z bieżących danych Copernicusa, NASA i NOAA…

Ostatnim pełnym rokiem przed ukończeniem prac nad raportem pierwszej grupy roboczej IPCC był 2019 i taki jest też ostatni rok serii danych uwzględnianych w tym raporcie. Druga tura recenzji raportu trwała od marca do czerwca 2020 roku (dłużej niż planowano, z wiadomych powodów). Potem autorzy IPCC musieli przejrzeć tysiące komentarzy recenzenckich i je uwzględnić, więc raport sfinalizowano dopiero na początku roku kolejnego, tzn. 2021, z ostateczną akceptacją w sierpniu tegoż roku. Przedstawione w raporcie dane obserwacyjne mają więc 5 lat, ale nie powiedziałbym że prezentowane w raporcie scenariusze dotyczące przyszłości stały się nieaktualne – 5 lat to za krótko, by system klimatyczny zszedł z określonej wcześniejszymi badaniami trajektorii.

Scientific Steering Committee był specjalnym komitetem utworzonym z Biura IPCC, czyli szefów grup roboczych i technicznych, którego jedynym zadaniem było przygotowanie dokumentu opisującego, w ogólnym zarysie, co ma być w raporcie podsumowującym SYR. Po przygotowaniu tego dokumentu i jego akceptacji komitet został rozwiązany, a przygotowanie SYR zgodnie z wytycznymi przekazano dalej autorom.

Znakomicie, że jest okazja do dopilnowania naukowej rzetelności raportów, ale powszechną metodą torpedowania działań jest biurokratyczne opóźnianie.
Dane dla stanu istniejącego w AR5 – 2012, publikacja 2014, dane w AR6 – 2020, publikacja 2014. Czy 6. raport leżał dwa lata w szufladzie, czy wynika to z bardziej skomplikowanych narzędzi badawczych?
I kim są członkowie Scientific Steering Committee? Kilku nie ma żadnej powszechnie widocznej publikacji.

Niestety proces przygotowania raportu IPCC jest wieloetapowy i wymagający czasu. Dlatego prezentowane w nim dane pochodzą zwykle przynajmniej z roku przed publikacją a często bywają starsze – zależnie od tego, jakie dane zdążyły się pojawić w artykułach naukowych. W zamian dostajemy opracowanie wielokrotnie i na różne sposoby sprawdzone przez specjalistów.
To opóźnienie nie przeszkadza jednak zwykle w korzystaniu z wniosków z raportu. Osoby fachowo zajmujące się poszczególnymi tematami wiedzą na ogół, że wnioski z raportu trzeba sobie skorygować i pamiętać, że od jego publikacji temperatura jeszcze trochę wzrosła, masa lodowców jeszcze trochę spadła itd. A jeśli chodzi o scenariusze na przyszłość, to nie byłoby rozsądne i zgodne z intencją autorów, by odczytywać z wykresu np. najbardziej prawdopodobną średnią temperaturę w roku 2065 wg scenariusza SSP4 i zakładać, że taka właśnie będzie. Takie informacje mają charakter orientacyjny. Żeby dokładniej wiedzieć, jakie temperatury mogą wystąpić kiedy, trzeba wziąć pod uwagę całe wiązki symulacji, zakresy możliwych wartości itd.

O tym, jak powstają raporty IPCC opowiadamy na przykładzie specjalnego raportu z 2018:
https://naukaoklimacie.pl/aktualnosci/raport-ipcc-sr1-5-od-kuchni-317
Jak napisałam, jest to proces wieloetapowy, obejmujący ocenę wszystkich publikacji naukowych na poszczególne tematy i otwartą recenzję samego raportu przez wszystkich chętnych specjalistów. Jest okazja do dopilnowania, żeby był jak najlepszy, także dla osób, które twierdzą, że istnieją jakieś badania nieuwzględniana w raportach itd.