Wykres historycznej emisji CO₂ oraz jej redukcji zgodnie ze scenariuszami ograniczenia globalnego ocieplenia do 1,5°C, 1,7°C i 2°C ponad poziomem przedindustrialnym.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: emisja dwutlenku węgla ze spalania paliw kopalnych, produkcji cementu oraz przekształcania i użytkowania gruntów (miliardy ton dwutlenku węgla). Kolorem czarnym oznaczono emisje historyczne (2000-2025), linia zielona obrazuje tempo liniowej redukcji emisji wymaganej do ograniczenia globalnego ocieplenia do 1,5°C ponad poziomem przedindustrialnym, niebieska i czerwona obrazują analogiczne scenariusze redukcję emisji dla poziomu globalnego ocieplenia 1,7°C i 2°C, odpowiednio.

Budżet węglowy dla 1,5°C wynosi tylko 170 miliardów ton, i przy obecnym poziomie emisji zostanie wyczerpany w cztery lata.

Źródło: Global Carbon Budget 2025.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Scenariusze redukcji emisji CO₂ dla różnych budżetów węglowych appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres zmian strumieni dwutlenku węgla pomiędzy atmosferą i lądową biosferą (panel lewy) oraz pomiędzy atmosferą i wszechoceanem (panel prawy) w okresie od roku 1959.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: strumień dwutlenku węgla (miliardy ton dwutlenku węgla na rok). Pokazane na wykresie zakresy niepewności to 1 odchylenie standardowe. Kolorem czerwonym oznaczono oszacowanie wartości dla roku 2025, oparte o dane cząstkowe.

Wykresy pokazują ilość netto dwutlenku węgla pochłoniętą każdego roku przez lądową biosferę i ocean, jako składowe globalnego bilansu węglowego. W przypadku pochłaniania przez lądy, pominięta została emisja i pochłanianie związane z działalnością człowieka (np. rolnictwem, wylesianiem i innymi rodzajami użytkowania i przekształcania gruntów), która w tej analizie stanowi osobną część bilansu węglowego.

W ciągu ostatniej dekady lądowa biosfera pochłonęła 21% emisji antropogenicznych, oceany zaś 29%. W roku 2025 obserwowano wzmocnienie tej pierwszej i lekkie osłabienie drugiej, spowodowane powrotem do stanu sprzed El Nino, które dominowało ich zmienność w latach 2023 i 2024.

Źródło: Global Carbon Budget 2025.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Pochłanianie dwutlenku węgla przez oceany i lądową biosferę w latach 1959-2025 appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Mapa poziomu dwutlenku węgla w atmosferze według pomiarów wykonanych przez satelitę NASA OCO-2 w dniach 21-30 czerwca 2025. Pojedyncze punkty pokazują lokalizację indywidualnych sondaży, kolor oznacza zmierzoną koncentrację dwutlenku węgla w kolumnie atmosfery – odcienie niebieskiego to wartości poniżej, a czerwonego powyżej średniej globalnej.

Pomiary wykonywane są bezpośrednio pod przelatującym satelitą, który krąży wokół Ziemi na niskiej, heliosynchronicznej orbicie o okresie około 99 minut. Technika ich wykonywania wymaga obecności odbitego światła słonecznego i bezchmurnego nieba, dlatego o tej porze roku Ocean Południowy i Antarktyda nie są objęte pomiarami.

Źródło danych: NASA GES DISC, wizualizacja: Piotr Florek, Nauka o klimacie.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Dwutlenek węgla z satelity appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres szacowanych rocznych emisji dwutlenku węgla z pożarów lasów i tundry z rejonów Arktyki i Subarktyki w latach 2003-2024.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pozioma: emisja dwutlenku węgla (miliony ton węgla pierwiastkowego). Kolory: odcienie pomarańczowego dotyczą obszaru Euroazji, zaś brązowego Ameryki Północnej, Grenlandii i Islandii. Jaśniejszymi odcieniami oznaczono samą Arktykę, zaś ciemniejszy dodatkowo pas pomiędzy 60 a 66 równoleżnikiem północnym.

Źródło: European State of the Climate 2024.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Emisje dwutlenku węgla z pożarów tajgi i tundry 2003-2024 appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Coroczne ogłaszanie kolejnego rekordu globalnych emisji CO₂ stało się już swoistą tradycją (pomijając lata tąpnięć gospodarczych, jak podczas kryzysu finansowego w 2009 r. lub koronakryzysu w rok 2020). Zmiana klimatu się rozpędza i według wstępnych analiz w 2024 najprawdopodobniej po raz pierwszy w historii pomiarów średnia roczna temperatura globu przebiła tę z epoki przedprzemysłowej o ponad 1,5°C. Najważniejsze wnioski z tegorocznego Global Carbon Budget przedstawialiśmy już kilka tygodni temu. Teraz przyjrzyjmy się bliżej danym zebranym w tym podsumowaniu i poszukajmy jakiegoś światełka w tunelu.

Globalne emisje CO₂ do 2024 – światełko w tunelu?

Rok 2024 jeszcze się nie zakończył, więc dotyczące go dane nie są ostateczne. Wstępne szacunki sugerują jednak, że globalne emisje CO₂ z paliw kopalnych okażą się o blisko 1% wyższe niż rok temu, ustanawiając nowy rekord.

A jak mają się dotychczasowe emisje do zestawu scenariuszy rozpatrywanych w projekcjach klimatu? Plasują się mniej więcej po środku – z jednej strony emisje nie rosną tak szybko, jak w najczarniejszych scenariuszach, z drugiej strony jednak są wyraźnie wyższe niż w scenariuszach pozwalających na zapobieżenie wzrostowi temperatury powyżej 1,5-2°C.

Czy jest jakieś światełko w tunelu? Jakieś jest… Tempo wzrostu emisji – w pierwszej dekadzie stulecia na poziomie ok. 3% rocznie – w ostatnich latach spowolniło do ułamka procenta rocznie, i jest to związane ze zmianami systemowymi w globalnym systemie energetycznym: spadkiem cen energii z OZE i elektromobilności, które coraz bardziej podgryzają rynek paliw kopalnych.

Po spadku zużycia paliw kopalnych w 2020 r., związanym z ograniczeniem aktywności gospodarczej podczas pandemii COVID-19, ich zużycie rośnie – zarówno w przypadku węgla, jak i ropy oraz gazu.

Emisje CO₂ w podziale na kraje

W przypadku głównych emitentów CO₂ emisje w 2024 r. wróciły do trendów sprzed koronakryzysu: dla Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej jest to spadek emisji, a dla Indii i Chin ich wzrost.

Emisje w Chinach w 2024 r. prawdopodobnie będą o 0,2% większe niż w 2023 r., sięgając 12,0 mld ton CO₂. W rezultacie udział Chin w globalnych emisjach, podobnie jak w zeszłym roku, wyniesie ok. 32%.

Emisje w USA w 2024 r. prawdopodobnie będą o 0,6% mniejsze niż w 2023 r., wynosząc 4,9 mld ton CO₂. W rezultacie udział USA w globalnych emisjach wyniesie ok. 13%.

Emisje w Indiach w 2024 r. prawdopodobnie będą się o ok. 4,6% większe niż 2023 r., rosnąc do poziomu 3,2 mld ton CO₂. W rezultacie udział Indii w globalnych emisjach zbliży się do 8,6%.

Emisje w 27 krajach UE w 2024 r. prawdopodobnie będą się o 3,8% mniejsze niż w 2023 r., wynosząc 2,4 mld ton CO₂. W rezultacie udział krajów UE w globalnych emisjach wyniesie ok. 6,4%.

Dla pozostałych krajów świata łącznie, szacowany jest wzrost emisji rzędu 1,1%.

Warto spojrzeć także na emisje w przeliczeniu na osobę. W tej kategorii, mimo trwającego od ponad 20 lat trendu spadkowego, wciąż przodują Stany Zjednoczone. Chiny dogoniły i wyprzedziły Europę oraz Japonię. Mieszkańcy Indii wciąż zaś emitują średnio niecałą połowę średniej światowej.

Wizualnie związek między emisjami per capita w danym kraju i jego sumarycznymi emisjami dobrze pokazuje grafika, w której na osi poziomej znajduje się liczba ludności kraju a na osi pionowej jego emisje per capita – w rezultacie pole prostokąta odpowiada emisjom całkowitym. Porównując na przykład zbliżone do siebie emisje całkowite krajów UE i Indii widzimy, że o ile pola prostokątów emisji CO₂ są zbliżone, to wynika to z tego, że choć liczba Hindusów jest 3-krotnie większa od liczby mieszkańców krajów UE, to emisje tych ostatnich per capita są 3-krotnie wyższe.

Emisje CO₂ w krajach Unii Europejskiej

W podsumowaniu Global Carbon Project znajdziemy też informacje o emisjach poszczególnych paliw kopalnych oraz produkcji cementu dla największych emitentów. W przypadku Unii Europejskiej zaobserwować można wyraźny trend odchodzenia od paliw kopalnych, szczególnie zaś spalania węgla – wszystkie kraje bloku za wyjątkiem Polski planują całkowite zaprzestanie jego spalania do lat 2030. W ostatnich trzech latach nastąpił też wyraźny spadek zużycia gazu ziemnego, związany ze wzrostem cen tego paliwa (przy radykalnym ograniczeniu importu gazociągami z Rosji i zastąpienia go importem gazu skroplonego z Kataru, USA i innych krajów). W emisjach krajów UE wyraźnie dominuje spalanie ropy i produktów ropopochodnych, związane z ich dominującą rolą w transporcie.

Emisje CO₂ w Chinach

Uwagę warto zwrócić też na największego światowego emitenta CO₂, Chiny. W odróżnieniu od krajów UE, przypadku Państwa Środka w emisjach wyraźnie dominuje spalanie węgla – paliwa dostępnego z krajowego wydobycia (ropa i gaz są tu importowane). Chiny, nie chcąc się od niego uzależniać, prowadzą politykę maksymalnej elektryfikacji gospodarki, łącznie z transportem. Pomimo poważnej suszy i konieczności zastąpienia energii z elektrowni wodnych generacją węglową, zużycie węgla prawie nie zmieniło się od zeszłego roku, a zużycie ropy wręcz spadło. Konsekwentna elektryfikacja gospodarki przez Państwo Środka w oparciu o szybko rozbudowywane moce OZE daje nadzieję, że ten największy emitent świata osiągnie swój szczyt emisji CO₂ ze spalania paliw kopalnych wcześniej niż w zadeklarowanym 2030 r. – prawdopodobnie w tym lub przyszłym roku. Wiele wskazuje też na to, że Chiny mają też już za sobą szczyt gwałtownej rozbudowy infrastruktury – miast, dróg, portów itd. oraz związanej z tym emisji z produkcji cementu.

Emisje CO₂ w USA

Stany Zjednoczone – drugi w kolejności emitent CO₂ (a pod względem emisji skumulowanych – pierwszy), podobnie do UE największe emisje mają ze spalania ropy i produktów ropopochodnych. Szybko zmniejsza się też rola węgla, rośnie za to gazu ziemnego, którego (w odróżnieniu od Europy) Stany Zjednoczone mają dużo z własnego wydobycia. W związku z ponownym dojściem do władzy Donalda Trumpa, można niestety spodziewać się wyhamowania działań USA na rzecz ochrony klimatu (więcej na ten temat).

Emisje CO₂ w Indiach

Indie to kraj szybko wychodzący z biedy, czemu towarzyszy wzrost zużycia energii – a że wciąż, pomimo intensywnej rozbudowy OZE, jest to głównie energia z paliw kopalnych (głównie węgla z własnych złóż) – wraz z nim wzrostu emisji CO₂ z ich spalania. Indie wchodzą też w okres szybkiej rozbudowy infrastruktury, czemu towarzyszy rosnące zapotrzebowanie na cement.

Emisje CO₂ – nie tylko paliwa kopalne

Do emisji ze spalania paliw kopalnych i produkcji cementu dochodzą też emisje związane ze zmianami w użytkowaniu terenu. Tempo wylesiania na świecie spada stopniowo spada i obecnie emisje CO₂ z tego źródła odpowiadają za ok. 10% całości antropogenicznych emisji tego gazu.

Gdzie trafia emitowany przez nas CO₂..? 

Raport Global Carbon Project pokazuje również źródła emisji CO₂ w dłuższym horyzoncie czasowym. Zmiany użytkowania terenu były głównym źródłem emisji dwutlenku węgla do połowy XX wieku. Stopniowo jednak malały, podczas gdy emisje ze spalania paliw kopalnych rosły.

Ponieważ emisje CO₂ kumulują się w środowisku, z punktu widzenia zmiany klimatu grają rolę emisje sumaryczne. W raporcie możemy zobaczyć jak w kolejnych latach kształtował się sumaryczny względny udział różnych źródeł emisji. Pomimo tego, że obecnie zmiany użytkowania terenu odpowiadają za jedynie ok. 10% całości emisji CO₂, to ponieważ wcześniej udział ten był znacznie większy, to do dziś aż blisko 1/3 całości nadwyżkowego węgla w obiegu pochodzi z tego źródła.

W raporcie znajdziemy również informację o tym, w jak stopniu dwutlenek węgla emitowany przez ludzkość odkłada się w poszczególnych „rezerwuarach” funkcjonujących w ziemskim systemie klimatycznym. Oceany i ekosystemy lądowe (lasy, łąki, torfowiska…) pochłonęły łącznie trochę ponad połowę wyemitowanego przez nas dwutlenku węgla, w zbliżonych proporcjach. W atmosferze pozostało 48%.

Średnie stężenie dwutlenku węgla w atmosferze, w epoce przedprzemysłowej wynoszące 277 ppm, w 2023 roku wzrosło do 422,5 ppm, czyli o ponad 50%.

Budżet węglowy

Naukowcy zajmujący się klimatem używają pojęcia „budżet węglowy”. To ilość CO₂ którą można „dorzucić” do atmosfery i wciąż mieć nadzieję, że będziemy mieć rozsądnie dużą szansę (np. 50 proc.) uniknięcia wzrostu średniej temperatury Ziemi powyżej zadanego progu (np. 1,5°C w porównaniu z okresem przed rewolucją przemysłową). Więcej o Budżecie węglowym w artykule Ograniczamy ocieplenie – jak szybko trzeba działać?

Dotychczas od 1850 r. wyemitowaliśmy 2650 GtCO₂. Szacuje się, że z 50% prawdopodobieństwem do progu ocieplenia 1,5°C pozostają emisje 235 GtCO₂, a do progu ocieplenia 2°C 1110 GtCO₂.

Ponieważ w ciągu roku emitujemy ostatnio ponad 40 GtCO₂, pozostały budżet węglowy szybko się kurczy. Kolejna grafika z raportu pokazuje, jak szybko powinny spadać emisje CO₂, aby malejąc liniowo zmaleć na czas do zera netto (co oznacza pochłanianie przez ludzkość takiej ilości CO₂ jaką emitujemy do atmosfery).

Podsumowując: choć gwałtowny wzrost emisji z kilkunastu pierwszych lat XXI wieku wyhamował, a inwestycje w czyste źródła energii na świecie przyspieszają i w najbliższych latach prawdopodobnie osiągną swój szczyt, to jest to zdecydowanie niewystarczające do zrealizowania celów Porozumienia Paryskiego.

Więcej materiałów i ilustracji można znaleźć na stronie Global Carbon Budget.

The post Global Carbon Budget 2024 – aktualny przegląd światowych emisji CO2 appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres pokazuje średnioroczne tempo zmiany koncentracji dwutlenku węgla w atmosferze.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: zmiana poziomu dwutlenku węgla w atmosferze w stosunku do roku poprzedniego (miliardy ton węgla pierwiastkowego). Czerwona kropka i słupki błędów pokazują szacunek dla 2024 roku wraz z niepewnościami.

Ponieważ pokazane na wykresie wartości zmian są dodatnie, każdego roku poziom dwutlenku węgla w atmosferze jest wyższy niż w roku poprzednim. Przyspieszające tempo wzrostu koncentracji CO₂ jest spowodowane przyrastającą emisją tego gazu, spowodowaną spalaniem paliw kopalnych. Międzyroczne wahania tempa przyrostu dwutlenku węgla są natomiast spowodowane głównie czynnikami naturalnymi, w tym zjawiskiem ENSO i związanymi z nim zmianami opadów w rejonach tropikalnych.

Źródło: Global Carbon Budget 2024

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Tempo przyrostu dwutlenku węgla w atmosferze appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Zgodnie z ustaleniami międzynarodowej grupy naukowców przygotowującej doroczne podsumowania, emisje dwutlenku węgla ze źródeł kopalnych wyniosą w 2024 ok. 37,4 mld. ton, czyli o 0,8% więcej niż w 2023. W połączeniu z emisjami wynikającymi ze zmian użytkowania terenu (np. wylesiania czy osuszania mokradeł) sięgną w tym roku 41,6 mld ton, przekraczając zeszłoroczne o około miliard ton. 

Naukowcy spodziewają się przede wszystkim wzrostu emisji związanych ze spalaniem gazu (o 2,4% względem zeszłego roku) i ropy (o 0,9%). W przypadku węgla wzrost jest nieco mniej pewny. 

Kto emituje najwięcej?

Największymi emitorami dwutlenku węgla pozostają Chiny, Stany Zjednoczone, Indie i Unia Europejska, jednak trendy zmian w tych krajach są bardzo zróżnicowane. W Chinach dla roku 2024 przewidywany jest niewielki (ok. 0,2% względem 2023) wzrost emisji CO₂ ze spalania paliw kopalnych i produkcji cementu, w USA – spadek o ok. 0,6%, w Unii Europejskiej – również spadek, ale wyraźniejszy: o ok. 3,8%, natomiast w Indiach – wzrost o ok. 4,6%. Dużym i rosnącym (aż o 7,8% względem roku 2023) źródłem emisji jest także spalanie paliw w międzynarodowym transporcie lotniczym i morskim.

Koncentracje CO₂ również rekordowo wysokie

Swój doroczny biuletyn na temat zawartości gazów cieplarnianych w atmosferze wydała w październiku Światowa Organizacja Meteorologiczna (WMO). Prowadzone na całym świecie pomiary wskazują, że w 2023 r. koncentracja CO₂ przekroczyła tę sprzed czasów przemysłowych już o 51%, osiągając wartość 420 ppm (parts per million – liczbę cząsteczek w przeliczeniu na milion cząsteczek powietrza). Warto zauważyć, że ponad ⅕ tego wzrostu (11,4 punktów procentowych) przypada na ostatnie 20 lat. 

Cele Porozumienia paryskiego

Zespół Global Carbon Project ocenia, że z prawdopodobieństwem 50% już za ok. sześć lat średnia temperatura powierzchni Ziemi przekroczy próg półtora stopnia ocieplenia względem czasów przedprzemysłowych (należy podkreślić, że chodzi tu o średnią wieloletnią, poszczególne lata już wcześniej mogą przebijać ten poziom). 

Jednoznaczne ustalenie daty, w której nastąpi przekroczenie progu 1,5 stopnia ocieplenia jest trudne, bo wpływają na nią także czynniki inne niż emisje dwutlenku węgla. Wahania emisji metanu, podtlenku azotu czy różnego rodzaju zanieczyszczeń (pyłowych, siarczanowych, sadzy…) mogą ją nieco przybliżyć lub oddalić w czasie. Nie ulega jednak wątpliwości, że niemal wyczerpaliśmy już czas, jaki mieliśmy na to, żeby zapobiec takiemu ociepleniu klimatu

-zauważa dr Aleksandra Kardaś, fizyczka atmosfery z portalu Nauka o klimacie i Fundacji Edukacji Klimatycznej. 

Daleko od celu

W ramach przygotowań do szczytu klimatycznego, także specjaliści z UNEP (agendy ONZ powołanej  w celu stałego monitorowania stanu środowiska) opublikowali kolejne wydanie raportu Emissions Gap. Jego nazwa sugeruje, że mówi o luce w emisjach, ale w rzeczywistości chodzi o rozdźwięk pomiędzy tym, jakie są nasze emisje gazów cieplarnianych, a jakie powinny być, aby pozwalały na realizację celów wymienionych w Porozumieniu paryskim (czyli ograniczenie ocieplenia klimatu do poziomu 2 a w miarę możliwości – 1,5 stopnia względem czasów przedprzemysłowych).

Wnioski z Global Carbon Budget 2024 i Emissions Gap 2024 nie pozostawiają wątpliwości – realizacja celów Porozumienia paryskiego nie idzie nam wcale. Zgodnie ze scenariuszami, które by na to pozwalały, emisje gazów cieplarnianych powinny spadać już od kilku lat. Aby wrócić na trajektorię “poniżej 1,5 stopnia”, ludzkość musiałaby w ciągu najbliższych sześciu lat obniżyć swoje emisje gazów cieplarnianych o 42% a do 2035 – już o 57%

– podsumowuje dr Aleksandra Kardaś.

Przy braku zdecydowanych działań możemy się w tym stuleciu spodziewać wzrostu globalnej średniej temperatury o 2,6-3,1°C względem czasów przedprzemysłowych.

Czy widać jakieś światełko w tunelu?

Jakieś tak… Tempo wzrostu emisji, które w pierwszej dekadzie stulecia utrzymywało się na poziomie ok. 3% rocznie, w ostatnich latach spowolniło do ułamka procenta rocznie. Związane jest to ze zmianami systemowymi w globalnym systemie energetycznym: spadkiem cen energii z OZE i elektromobilności, które coraz bardziej podgryzają rynek paliw kopalnych

– zauważa Marcin Popkiewicz, analityk megatrendów, redaktor serwisu Nauka o klimacie.

Zdaniem eksperta szczególną uwagę należy zwrócić na Chiny, w których pomimo poważnej suszy i konieczności zastąpienia energii z elektrowni wodnych generacją węglową, zużycie węgla prawie nie zmieniło się od zeszłego roku, a zużycie ropy wręcz spadło.

 Konsekwentna elektryfikacja gospodarki przez Państwo Środka w oparciu o szybko rozbudowywane moce OZE daje nadzieję, że ten największy emitent świata osiągnie swój szczyt emisji CO₂ wcześniej niż w zadeklarowanym 2030 r.

– dodaje Marcin Popkiewicz.

Czy możemy nadrobić obniżenie emisji aktywnym usuwaniem dwutlenku węgla z atmosfery? Niestety, jak wynika z Global Carbon Budget 2024, działające obecnie instalacje tego typu równoważą zaledwie jedną milionową emisji związanych ze spalaniem paliw kopalnych, a nasadzenia i odbudowa lasów – około połowy emisji związanych z trwałym wylesianiem. Główną drogą do zatrzymania zmiany klimatu pozostaje więc po prostu obniżanie emisji gazów cieplarnianych, przede wszystkim poprzez odchodzenie od spalania paliw kopalnych.

The post 2024: emisje i koncentracja CO2 znów rekordowe. Cele z Porozumienia paryskiego zagrożone.  appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Koncentracja CO₂ w atmosferze od początku naszej ery, na podstawie pomiarów instrumentalnych (od 1958) i badania rdzeni lodowych dla dawniejszych okresów.

Oś pozioma – czas (tysiące lat temu). Oś pionowa – stężenie CO₂ w powietrzu (liczba cząsteczek CO₂ w milionie cząsteczek gazów składających się na powietrze).

Źródło: University of California San Diego, Scripps Institution of Oceanography, dane sprzed 1958 r: Lüthi i in., (2008) (dane).

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

The post Koncentracja CO2 w atmosferze – ostatnie 800 tys. lat appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Roczne emisje dwutlenku węgla związane ze spalaniem paliw kopalnych, produkcją cementu i innymi procesami przemysłowymi w Polsce.

Oś pozioma – lata od roku 1945 do 2021. Oś pionowa – masa CO₂ wyemitowana w wyniku spalania paliw kopalnych, produkcji cementu lub innych procesów przemysłowych, w milionach ton CO₂. 

Dane nie uwzględniają emisji związanych z przekształceniami krajobrazu, rolnictwem, leśnictwem itp. 

Źródło: Our World in Data, na podstawie danych Global Carbon Project (Global Carbon Budget 2022)

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

The post Roczne emisje CO2 ze źródeł kopalnych w Polsce appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Emisje dwutlenku węgla ze spalania paliw i produkcji cementu, w podziale na kraje lub ich grupy (wyróżniono największych emitentów). 

Oś pozioma: czas. Oś pionowa: roczne emisje dwutlenku węgla (w gigatonach, czyli miliardach ton CO₂). Kolorami zaznaczono część emisji, za którą odpowiadają kolejne kraje lub regiony: khaki – Stany Zjednoczone, niebieski – europejskie kraje OECD, brązowy – Japonia, jasnoszary – pozostałe kraje OECD, pomarańczowy – Chiny, magenta – Indie, zielony – Rosja, szary – pozostałe kraje (nie OECD), ciemnoszary – nieprzypisane do konkretnych krajów emisje związane ze spalaniem paliw w międzynarodowym transporcie lotniczym i morskim (“Bunkers”). 

Źródło: Global Carbon Budget 2022 (patrz: osobna strona z ilustracjami)

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

The post Roczne emisje CO2 w podziale na kraje (Global Carbon Budget) appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.