Wykresy trajektorii emisji oraz zmian średniej globalnej temperatury dla różnych scenariuszy „przestrzelenia” progu półtora stopnia.

Wykres po lewej stronie:

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: globalna emisja dwutlenku węgla (miliardy ton CO₂).

Wykres po prawej stronie:

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: zmiany średniej globalnej temperatury w odniesieniu do średniej przedindustrialnej (przybliżonej przez okres 1850-1900).

Linia czerwona pokazuje scenariusz „utraconej przeszłości”, w którym globalna emisja dwutlenku węgla przestaje rosnąć niedługo po wynegocjowaniu Porozumienia paryskiego w 2015 roku, po czym zaczyna szybko spadać po roku 2020. Kolorem łososiowym pokazano niepewności związane z prognozowaną zmianą temperatury dla tego scenariusza: dawał on około 50% szans na nieprzekroczenie progu 1,5°C. Cienkie czarne linie pokazują konsekwencje opóźnienia redukcji emisji (z tego samego poziomu z 2015 roku) dla wzrostu globalnej temperatury.

Charakterystyczną cechą tej klasy scenariuszy emisji, zwanych scenariuszami „przestrzelenia”, jest wzrost i późniejszy spadek globalnej temperatury, wynikający z redukcji emisji metanu i wdrożenia technik wychwytywania i sekwestracji dwutlenku węgla. Bez tych „negatywnych emisji” temperatura globalna pozostałaby w przybliżeniu na tym samym poziomie przez dekady, a nawet stulecia.

Źródło: raport „Limiting Overshoot – Navigating exceedance of 1.5°C and pathways towards return”, UNEP 2026.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Scenariusze przestrzelenia półtora stopnia appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres średniorocznego bilansu masy 38 lodowców Himalajów i Karakorum od 1974 do 2023 roku, oraz skumulowanego ubytku masy lodowców w tym obszarze.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: po lewej stronie, średnioroczny bilans masy lodowców objętych pomiarami (metry ekwiwalentu wodnego/rok); po prawej stronie, skumulowany bilans masy (metry ekwiwalentu wodnego).

Słupki niebieskie pokazują wartości średnioroczne, wraz z niepewnościami (skala osi pionowej po lewej stronie). Linia czarna pokazuje natomiast sumę rocznych ubytków (skala po prawej stronie).

Źródło: Azam, M. F. (2026), „Fifty years of Himalayan glacier mass-balance monitoring: Recommendations in honour of IYGP 2025”, Journal of Glaciology, 2026;72:e43.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Bilans masy lodowów Himalajów i Karakorum appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres średniej dobowej temperatury powierzchni wszechoceanu, każdego dnia od 1 stycznia 1979 do 22 sierpnia 2026 roku, według reanalizy ERA5.

Oś pozioma: czas (dni roku). Oś pionowa: średnia temperatura powierzchni wszechoceanu pomiędzy 60 równoleżnikami północnym i południowym (obszary zazwyczaj wolne od lodu pływającego).

Linie koloru szarego oznaczają kolejne wartości dobowe w latach 1979-2023. Kolorem pomarańczowym zaznaczono rok 2024, czerwonym – 2025, bordowym – rok 2026 (do 22 sierpnia). Linia czarna przerywana oznacza średnią klimatologiczną dla każdego dnia roku, obliczoną na podstawie normy z lat 1991-2020.

Cykl roczny globalnej temperatury wszechoceanu ma dwa maksima: pierwsze z końca marca, i drugie z sierpnia. Odpowiadają one występowaniu późnego lata na półkuli południowej i północnej; a ponieważ oceany zajmują proporcjonalnie większą część tej pierwszej, zazwyczaj średnia temperatura globalnego oceanu osiąga wyższą wartość podczas „południowego” maksimum. W roku 2026, z powodu rozwijającego się, nietypowo silnego i nietypowo wczesnego El Niño, temperatura wody w oceanach osiągnęła najwyższy poziom podczas drugiego maksimum, przekraczając 22 sierpnia 21°C. Jest to najwyższa notowana w tej serii pomiarowej wartość dobowa średniej temperatury wszechoceanu; można się też spodziewać że cały sierpień okaże się globalnie rekordowo gorący w tej i innych analizach temperatury globalnej.

Źródło: Copernicus Climate Change Service, ECMWF. Dane: ERA5.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Średnia temperatura wszechoceanu osiągnęła rekordowo wysoki poziom appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Zmiany globalnego strumienia promieniowania podczerwonego emitowanego przez Ziemię (panel górny, OLR, Outgoing Longwave Radiation), promieniowania słonecznego pochłoniętego przez Ziemię (panel środkowy, ASR, Absorbed Solar Radiation) oraz ich całkowitego bilansu (panel dolny, NET) według satelitarnych pomiarów wykonanych radiometrami CERES.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: miesięczne anomalie globalnych strumieni promieniowania względem średniej klimatologicznej z lat 2001-2020 (waty na metr kwadratowy).

Kolorem czerwonym oznaczono wartości miesięczne, kolor czarny pokazuje średnią ruchomą obliczoną dla 12 miesięcy.

Wartość netto, pokazana na dolnym panelu wykresu, mówi nam ile energii jest akumulowane (albo tracone) przez system klimatyczny, względem średniej klimatologicznej, która w objętym obserwacjami okresie wynosi 0,75 W/m². Z tego powodu parametr ten często określany jest w literaturze naukowej jako Bilans Energetyczny Ziemi (EEI). Matematycznie, i fizycznie, jest to różnica pomiędzy ilością promieniowania słonecznego absorbowanego przez planetę (ASR), oraz ilością promieniowania podczerwonego uciekającego z Ziemi w kosmos (OLR).

Wzrost koncentracji gazów cieplarnianych powoduje utrudnienie ucieczki promieniowania cieplnego, redukując OLR, jednocześnie jednak wzrost temperatury powoduje wzrost OLR, zgodnie z prawem Stefana-Boltzmanna. Dodatkowe sprzężenia zwrotne w systemie klimatycznym, na przykład zwiazane ze zmianami zachmurzenia, powodują dodatkowo zmniejszenie ilości odbijanego promieniowania słonecznego, a zatem zwiększenie jego pochłaniania przez Ziemię. W efekcie, wypadkową tych procesów jest akumulacja energii przez planetę i globalne ocieplenie.

Źródło: State of the Climate in 2025, BAMS.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Planetarny bilans promieniowania 2000-2025 appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

10 sierpnia 2026 roku grupa posłów PiS złożyła na ręce marszałka Sejmu RP projekt ustawy mającej na celu rozmontowanie podstaw prawnych systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Polsce. Projekt ustawy i jej uzasadnienia można analizować od strony prawnej, ekonomicznej i przede wszystkim – w obliczu zbliżających się wyborów parlamentarnych i związanych z nimi przetasowań partyjnych i personalnych – politycznej; nas jednak interesować będzie przede wszystkim aspekt naukowy.

Uzasadnienie ustawy rozpisuje się bowiem dość obszernie, w punkcie zatytułowanym „Fałszywa aksjologia EU ETS”, na temat naukowych podstaw antropogenicznego globalnego ocieplenia, i próbuje je, w niezdarny sposób, obalić.

Choć wszystkie podnoszone w uzasadnieniu wątpliwości były wielokrotnie wyjaśniane – w literaturze naukowej, popularnonaukowej, w publicznej dyskusji, a także na łamach Nauki o klimacie – pokrótce się do nich odniesiemy.

Choć twierdzenie to z logicznego punktu widzenia jest prawdziwe – bo jest to tautologia – świadczy o niezrozumieniu natury współczesnego globalnego ocieplenia. Jeśli zdefiniujemy „naturalne cykle klimatyczne” jako zjawiska mające przyczyny naturalne, tj. niezwiązane z działalnością człowieka, to z definicji prawdą jest, że człowiek nie ma na nie wpływu. Przykładem takich naturalnych cykli klimatycznych są cykle Milankovicia, wynikające z okresowych zmian orbity ziemskiej, i będące przyczyną cyklicznie nawracających epok lodowych, oraz cieplejszych okresów interglacjalnych.

Współcześnie obserwowane globalne ocieplenie nie jest jednak spowodowane ani powolnymi zmianami orbity ziemskiej, ani innymi naturalnymi, cyklicznymi zjawiskami, jak np. wahania jasności Słońca. Jego przyczyną jest niezwykle szybka, w skali geologicznej, zmiana składu atmosfery – wzrost koncentracji gazów cieplarnianych, przede wszystkim dwutlenku węgla – powodująca wzmocnienie efektu cieplarnianego i wynikającego z niego bilansu energetycznego planety. A za tę zmianę odpowiadają ludzie, przede wszystkim produkcja energii i procesy przemysłowe wykorzystujące paliwa kopalne.

(Więcej w: Ziemia się nagrzewa i wiemy dlaczego).

Posłowie w swoim uzasadnieniu zapewne pośrednio nawiązują do faktu, że w historii geologicznej Ziemi koncentracja dwutlenku węgla była wielokrotnie znacznie wyższa, oraz że w czasie ostatnich kilku milionów lat, w okresach maksimów zlodowaceń, spadała do poziomu około 170 ppm, tylko trochę powyżej poziomu, przy którym fotosynteza większości roślin ustaje i uniemożliwia ich rozwój.

Obecny poziom dwutlenku węgla w atmosferze (około 430 ppm) jest jednak znacznie wyższy od tego krytycznego progu. Już teraz doprowadził on do wzrostu średniej globalnej temperatury o około półtora stopnia Celsjusza ponad poziomem przedindustrialnym. Jest też wystarczająco wysoki, by zapobiec nadejściu kolejnego zlodowacenia, a gdyby został utrzymany przez kolejnych kilkaset czy kilka tysięcy lat, doprowadziłby do ocieplenia klimatu porównywalnego z tym, które miało miejsce w pliocenie, około 3 miliony lat temu, kiedy średni poziom oceanów był co najmniej 5 metrów wyższy od obecnego. Nie musimy zatem martwić się hipotetycznymi skutkami niskiego stężenia dwutlenku węgla.

W tym zdaniu kryje się jedna (pół)prawda i dwa błędy logiczne. Faktycznie, wiele procesów fizycznych, chemicznych i biologicznych związanych z obiegiem węgla w przyrodzie, i decydujących o strumieniach naturalnej emisji i pochłaniania CO₂, zależy w jakimś stopniu od temperatury. Nie znaczy to jednak, że dwutlenek węgla przestaje mieć właściwości gazu cieplarnianego, tylko że działa jak dodatnie sprzężenie zwrotne, wzmacniając ocieplenie zainicjowane innymi przyczynami. Przykładem mogą być wspomniane wyżej cykle Milankovicia, gdzie oprócz zmian orbity ziemskiej i spowodowanych nimi wahań nasłonecznienia, współgrają też takie zjawiska jak zmiany albedo powierzchni planety (w wyniku przyrostu i zaniku lodu morskiego i lądolodów, a także zmian pokrywy roślinnej i zapylenia atmosfery), oraz zmiany zawartości gazów cieplarnianych: dwutlenku węgla, metanu i podtlenku azotu.

(Więcej w Mit: to ocieplenie powoduje wzrost koncentracji CO₂, a nie na odwrót)

W mniejszej skali czasowej, w wyniku zmian opadów spowodowanych El Niño, gdy temperatura wód wschodniego Pacyfiku rośnie, w wyniku susz wyraźnie rośnie też emisja CO₂ z lądów. Dlatego w skali kilkuletniej zmienność globalnej temperatury jest skorelowana z wahaniami tempa zmian zawartości dwutlenku węgla w atmosferze, a zmiany temperatury poprzedzają zmiany dwutlenku węgla.

Te korelacje nie oznaczają jednak, że dwutlenek węgla nie może być przyczyną globalnego ocieplenia. Właściwości dwutlenku węgla jako gazu cieplarnianego, to znaczy pochłanianie przez cząsteczki tego gazu promieniowania podczerwonego o długości fali bliskiej 15 μm, wynikają z fundamentalnych praw mechaniki kwantowej, były wielokrotnie potwierdzane eksperymentalnie, i są codziennie weryfikowane przez różne instrumenty i przyrządy optyczne, na przykład wykorzystywane w astronomii, meteorologii (przy tzw. teledetekcji, czyli zdalnych pomiarów własności atmosfery na podstawie pomiarów przechodzącego przez nią promieniowania elektromagnetycznego), czy obronności (bo różne czujniki i kamery systemów wojskowych muszą poprawnie interpretować widmo promieniowania elektromagnetycznego).

Choć aktywność słoneczna, i powiązany z nią strumień energii docierającej do Ziemi, zmienia się w różnych skalach czasowych – na przykład w cyklu 11-letnim i dłuższych – zmienność ta nie wyjaśnia obserwowanych współcześnie zmian klimatu. Mierzona od końca lat 70-tych ilość promieniowania słonecznego waha się w bardzo niewielkim stopniu, i nie może tłumaczyć wzrostu średniej temperatury globalnej który obecnie obserwujemy; a analizy oparte o dłuższe szeregi czasowe indeksów aktywności słonecznej, na przykład zliczenia plam słonecznych, nie wykazują korelacji ze zmianami temperatury od polowy XIX wieku.

(Więcej w: Mit: Globalne ocieplenie jest powodowane wzrostem aktywności słonecznej)

To dla odmiany prawda, choć posłowie PiS nie zrozumieli wyników badań, na które się powołują. Jak wiemy, wzrost średniej globalnej temperatury jest w przybliżeniu wprost proporcjonalny do całkowitej sumy emisji dwutlenku węgla. Oznacza to, że całkowite zatrzymanie emisji dwutlenku węgla zatrzyma wzrost temperatury, ale go nie odwróci. Fakt ten – znany od wielu lat – jest podstawą tzw. budżetów węglowych, pełniących prominentną rolę we wnioskach raportów podsumowujących IPCC. Jest także podstawą głównych założeń Porozumienia paryskiego, według którego niemal wszystkie kraje świata, włącznie z Polską (wtedy reprezentowaną przez panią premier Beatą Szydło, i pana wiceministra środowiska Pawła Sałka, obecnie podpisanego pod projektem ustawy o ETS), zobowiązały się do osiągnięcia „neutralności węglowej”, czyli zerowej emisji netto dwutlenku węgla do atmosfery.

(Więcej w: Czy zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych do zera netto zatrzyma globalne ocieplenie?)

W 1975 roku „Newsweek” alarmował o globalnym ochłodzeniu

Choć w 1975 roku wiedza na temat zmian klimatu była, w porównaniu do obecnej, bardzo niekompletna, niektóre doniesienia prasowe z tamtego okresu, opisujące ryzyko nadchodzącej epoki lodowej i globalnego ochłodzenia, nawet wtedy nie odzwierciedlały ówczesnego stanu badań. Już wtedy wiedziano, m. in. dzięki badaniom późniejszego laureata nagrody Nobla z fizyki, Syukuro Manabe, że wzrost ilości dwutlenku węgla w atmosferze spowoduje globalne ocieplenie. W 1975 roku wiedziano też, że wcześniejsze oszacowania wpływu antropogenicznego aerozolu siarczanowego były przeszacowane, a ich emisje nie grożą globalnym ochłodzeniem (choć po części niwelują wpływ gazów cieplarnianych).

(Więcej w: Mit: W latach 70. XX wieku naukowcy przewidywali epokę lodową)

Podsumowanie

Na koniec zauważmy, że cytowane (w bardzo luźny sposób) w uzasadnieniu ustawy źródła nie są publikacjami naukowymi, ich autorzy nie są aktywnie publikującymi w dziedzinie klimatologii naukowcami, a niektóre ich tezy są ze sobą wzajemnie sprzeczne. Dla przykładu, sejsmolog Peter Ward (nie mylić z paleontologiem o tym samym imieniu i nazwisku) utrzymywał, że za globalne ocieplenie odpowiadał… zanik warstwy ozonowej spowodowany antropogeniczną emisją freonów. Inny cytowany w uzasadnieniu ustawy naukowiec, prof. Piotr Wolański, nieżyjący już specjalista od napędów lotniczych, sugerował natomiast że przyczyną globalnego ocieplenia jest wzrost aktywności słonecznej. Obie koncepcje nie mogą być jednocześnie prawdziwe, obie też są sprzeczne z tym co wiemy na temat fizyki i chemii atmosfery, i przewidują zjawiska których nie obserwujemy: redukcja emisji freonów zgodnie z pomysłami Warda powinna już od dawna skutkować zahamowaniem globalnego ocieplenia, podobnie spadek aktywności słonecznej w porównaniu do maksimum z połowy XX wieku powinien przyczynić się do globalnego ochłodzenia.

Podsumowując, wyrażone w uzasadnieniu ustawy opinie na temat przyczyn obserwowanej zmiany klimatu są sprzeczne z wieloma dekadami badań specjalistów z różnych dziedzin, a źródła do których odwołują się autorzy mają w najlepszym razie charakter luźnej publicystyki, a nie recenzowanych publikacji naukowych. Mamy nadzieję, że debata o bezpieczeństwie klimatycznym Polski, która odbędzie się 7 września w Sejmie, stanie się również okazją, dla posłów podpisanych pod projektem ustawy, do uzupełnienia wiedzy na temat antropogenicznej zmiany klimatu.

The post PiS w Sejmie: „nie ma dowodów, że CO₂ powoduje ocieplenie” appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Mapa średniej temperatury miesiąca lipca na obszarze Europy według reanalizy ERA5. Kolorem czerwonym zaznaczono obszary cieplejsze niż norma klimatologiczna (średnia wieloletnia z okresu 1991-2020), niebieskim – chłodniejsze.

Choć w lipcu Polska doświadczyła nieco chłodniejszej pogody (ok. -0,4°C względem średniej wieloletniej), Europę Zachodnią dotknęły kolejne fale upałów; w Francji zarejestrowano najcieplejszy lipiec w historii pomiarów, w Hiszpanii lipiec wyrównał rekord z 2022 roku, podobnie w Anglii (na obszarze całej Wielkiej Brytanii był to natomiast drugi najcieplejszy lipiec w historii pomiarów).

Źródło: Copernicus Climate Change Service (C3S), ECMWF.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Mapa anomalii temperatury lipca w Europie appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Zmiany zawartości dwutlenku węgla w atmosferze od 2021 roku, według pomiarów stacji położonej na Mauna Loa, na Hawajach.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: średnia miesięczna zawartość molowa dwutlenku węgla (części ma milion, ppm). Kolorem czerwonym oznaczono wartości zmierzone, kolor czarny obrazuje trend po ujęciu cyklu sezonowego.

Widoczny na wykresie duży spadek koncentracji z czerwca na lipiec 2026 związany jest z rozwijającym się na Pacyfiku El Niño i redukcją upwellingu, zwykle unoszącego na powierzchnię bogate w dwutlenek węgla wody głębinowe. W pierwszej fazie El Niño widzimy więc mniejszy przyrost, rok do roku, zawartości dwutlenku węgla w atmosferze. Po kilku miesiącach zjawisko to zostanie skompensowane przez lądową biosferę, która w wyniku zmian temperatury i opadów wyemituje duże ilości dwutlenku węgla, powodując przyspieszenie trendu wzrostowego CO₂.

Źródło: NOAA.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Zmiany koncentracji dwutlenku węgla mierzonej na Mauna Loa appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres zmian średniorocznej globalnej temperatury od roku 2000 wraz z prognozą wartości na rok 2026 i 2027.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: anomalia średniorocznej temperatury globalnej względem okresu przedindustrialnego, tj. średniej z lat 1850-1900 (stopnie Celsjusza). Linia czarna oznacza wartości obserwowane, będące uśrednieniem sześciu analiz (GISTEMP, HadCRUT5, NOAA GlobalTemp, Berkeley Earth, JRA-3Q, i ERA5), zgodnie z metodyką podsumowań Światowej Organizacji Meteorologicznej WMO. Kolorem czerwonym oznaczono prognozy statystyczne przewidywanych wartości anomalii globalnych na rok 2026 i 2027, oprócz mediany wiązki prognoz (kółka) pokazano też zakres 25-75% wiązki (grubsze wąsy) i zakres 5-95% wiązki (cienkie wąsy). Prognozy temperatury globalnej wykorzystują dane do końca lipca, oraz prognozowane zachowanie El Niño do końca roku. Pozioma szara przerywana linia pokazuje dotychczasowy rekord z 2024 roku; linia pomarańczowa obrazuje poziom anomalii globalnej 1,5 °C ponad średnią przedindustrialną.

Źródło: The Climate Brink, Zeke Hausfather.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Prognozy globalnej temperatury na koniec 2026 i 2027 roku appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres przebiegu średniej temperatury Francji (ITN, Indicateur Thermique National), obliczonej na podstawie pomiarów 30 referencyjnych stacji meteorologicznych.

Oś pozioma: czas (dni roku 2026). Oś pionowa: średnia temperatura dobowa obszaru Francji metropolitalnej (stopnie Celsjusza).

Linia żółta pokazuje wartości z roku 2026, kolorem czarnym zaznaczono średnią klimatologiczną dla każdego dnia roku z okresu 1991-2020. Linie przerywane pokazują zakres jednego odchylenia standardowego od średniej klimatologicznej, zaś kropkowane rekordy dobowe z okresu 1930-2026. Kolorem czerwonym zaznaczono okresy w których średnia temperatura dobowa w roku 2026 była wyższa od obecnej normy klimatologicznej.

Źródło: Institut Pierre-Simon Laplace (IPSL)

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Upalne lato 2026 we Francji appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres indeksów Niño3.4 oraz relatywnego indeksu Niño3.4 według obserwacji i prognoz Śródziemnoeuropejskiego Centrum ds. Zmiany Klimatu (Centro Euro-Mediterraneo sui Cambiamenti Climatici, CCMC).

Oś pozioma: czas (miesiące 2026 roku). Oś pionowa: anomalia temperatury oceanu w rejonie Niño3.4 (stopnie Celsjusza). Kolorem niebieskim oznaczono obserwacje (reanaliza ERA5), kolor czerwony to wiązka prognoz sezonowego numerycznego systemu predykcyjnego CCMC.

Jaśniejsze odcienie pokazują wartości obliczane metodą standardowego indeksu Niño3.4, ciemniejsze kolory natomiast obrazują te same dane, ale przeliczone z użyciem metody relatywnego indeksu Niño3.4. Z powodu postępującego globalnego ocieplenia tradycyjne metody obliczania indeksów opartych o anomalie temperatury oceanu prowadzą do zawyżenia ich wartości, gdyż okres referencyjny jest zawsze w przeszłości i jako taki odnosi się do chłodniejszego klimatu sprzed kilkunastu lat. Indeks relatywny porównuje natomiast bieżące fluktuacje El Niño z bieżącym stanem globalnego klimatu.

Niezależnie od metody, obecne prognozy rozwijającego się El Niño wskazują, że będzie to silne, a być może rekordowo silne zjawisko.

Źródło: ECMWF, C3S.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Prognoza rozwoju El Niño do końca roku appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.