Wykres globalnej emisji gazów cieplarnianych z ostatniej dekady oraz emisji na kolejną dekadę według różnych scenariuszy i założeń dotyczących wdrażanych polityk klimatycznych.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: globalna emisja gazów cieplarnianych (miliardy ton równoważnika CO₂).

Linia czarna ciągła oznacza emisje historyczne; linia czarna przerywana gruba to prognozowana globalna emisja według założeń obecnych polityk klimatycznych; linia czarna przerywana cienka to prognozowana emisja po uwzględnieniu bezwarunkowych narodowych planów klimatycznych (NDC); linia czarna kropkowana to prognozowana emisja po uwzględnieniu warunkowych narodowych planów klimatycznych. Linia niebieska pokazuje scenariusze „przestrzelenia” 1,5°C, czerwona zaś scenariusze w których średnia temperatura globalna nie przekroczyła 2°C. Linia brązowa to hipotetyczny scenariusz redukcji emisji, rozpoczętej w 2015 roku, który pozwoliłby na zatrzymanie wzrostu średniej temperatury globalnej na poziomie 1,5°C.

Słupki po prawej stronie pokazują różnicę pomiędzy prognozowaną emisją wynikającą z warunkowych planów klimatycznych, a redukcją emisji konieczną do osiągnięcia trzech celów: 2°C, scenariusza „przestrzelenia” 1,5°C (w którym średnia glzobalna temperatura przekracza półtora stopnia, ale potem spada poniżej tego progu), oraz nieosiągalny już w praktyce scenariusz 1,5°C.

Źródło: raport Emission Gap 2026

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Globalna emisja gazów cieplarnianych od 2015 do 2035 roku według planowanych polityk klimatycznych appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres średniej miesięcznej temperatury powierzchni tropikalnego Pacyfiku w rejonie Niño 3.4 (5°S–5°N, 170°–120°W).

Oś pozioma: czas (miesiące w roku). Oś pionowa: średnia miesięczna temperatura powierzchni oceanu w obszarze Niño 3.4 (stopnie Celsjusza).

Kolorowymi liniami oznaczono wyniki pomiarów z lat w których wystąpiło, pod koniec roku, silne El Niño. Pozostałe lata nakreślono liniami koloru szarego; linia kropkowana to średnia klimatologiczna z okresu 1991-2020.

Obecnie rozwijające się El Niño już teraz – na kilka miesięcy przed kulminacją tego zjawiska, która zazwyczaj przypada na przełom roku – podniosło temperaturę oceanu do rekordowego poziomu.

Źródło: Copernicus Climate Change Service.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Temperatura wody w rejonie Niño 3.4 appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykresy emisji substancji chlorowcopochodnych (freonów i podobnych substancji), zmian koncentracji substancji niszczących warstwę ozonową w górnych warstwach atmosfery będących skutkiem tych emisji, oraz historycznych i prognozowanych zmian warstwy ozonowej, globalnie i nad Antarktydą.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa, panel pierwszy: globalna emisja substancji chlorowcopochodnych (tony ekwiwalentu CFC-11/rok); panel drugi: koncentracja substancji zubażających warstwę ozonową wyrażona jako równoważnik efektywnego chloru stratosferycznego (części na miliard, ppb); panel trzeci: średnioroczna globalna zawartość ozonu w stratosferze pomiędzy 60 równoleżnikiem północnym i południowym (jednostki Dobsona, DU); panel czwarty: średnia zawartość ozonu nad antarktyczną stratosferą w październiku (jednostki Dobsona, DU).

Pierwsze dwa panele pokazują emisję i atmosferyczną zawartość substancji niszczących warstwę ozonową w rozbiciu na poszczególne związki chemiczne. Jak widać, choć Protokół montrealski praktycznie wyeliminował najbardziej szkodliwe substancje, cząsteczki wyemitowane w ubiegłych dekadach w większości wciąż unoszą się w atmosferze, a ich koncentracja spada bardzo powoli.

Skutkiem tego jest też powolna odbudowa globalnej warstwy ozonowej, i wciąż pojawiająca się nad Antarktydą dziura ozonowa. Wielkość tej ostatniej ulega dużym wahaniom, w zależności od warunków meteorologicznych, i spodziewamy się że dopiero w drugiej połowie wieku warstwa ozonowa odbuduje się do poziomu sprzed lat 1980-tych.

Tempo odbudowy warstwy ozonowej zależeć też będzie od skali zmiany klimatu w XXI wieku, zobrazowanej jako różne scenariusze klimatyczne na ostatnich dwóch panelach, od niskoemisyjnego SSP1-2.6 (kolor niebieski), poprzez średnioemisyjny SSP2-4.5 (pomarańczowy) po wysokoemisyjny SSP3-7.0 (czerwony).

Źródło: World Meteorological Organization (WMO), „Scientific Assessment of Ozone Depletion: 2022”.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Degradacja i odbudowa warstwy ozonowej appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wizualizacja zmian 12 lodowców w Alpach. Kolorem jasnoszarym zaznaczono zasięg lodowców i ich kształt na przełomie lat 1960-tych i 70-tych, kolor biały wyznacza ich współczesną (z 2015 lub 2016 roku) granicę. Zmianę powierzchni zobrazowano też kółkami, których zmiana powierzchni odpowiada zmniejszeniu się powierzchni lodowców.

Źródło: European State of the Climate (ESOTC) 2025, C3S, ECMWF, dane: Paul F., i in. (2020), Glacier shrinkage in the Alps continues unabated as revealed by a new glacier inventory from Sentinel-2.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Znikające alpejskie lodowce appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykresy miesięcznych anomalii koncentracji pary wodnej w atmosferze według pomiarów satelitarnych, w odniesieniu do średniej z okresu 2004-2021. Wykres górny: profil wycinka tropikalnej atmosfery (pomiędzy 15 równoleżnikiem północnym i południowym); wykres środkowy: wycinek atmosfery na wysokości odpowiadającej 26 hPa; wykres dolny: wycinek atmosfery atmosfery na wysokości odpowiadającej 82 hPa.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa, wykres górny: ciśnienie atmosferyczne, pełniące rolę współrzędnej pionowej (hektopaskale); wykres środkowy i dolny: szerokość geograficzna.

Odcienie koloru brązowego oznaczają anomalie ujemne, zielonego – dodatnie koncentracji pary wodnej w atmosferze, w jednostkach ppmv (części na milion objętości). Kontury żółte, czerwone i cyjanowe zakreślają wartości anomalii w zakresie +2, +3 i +4 ppmv, odpowiednio. Linia czarna na górnym wykresie pokazuje wysokość najzimniejszego punktu tropikalnej troposfery, która wpływa na ilość pary wodnej dostającej się do stratosfery.

Nadwyżka koncentracji pary wodnej widoczna po roku 2022 jest konsekwencją erupcji wulkanu Hunga Tonga.

Źródło: BAMS State of the Climate in 2025, SWOOSH v2.72.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Zmiany koncentracji pary wodnej w stratosferze appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Mapa obszarów które mogą odczuć tegoroczne El Niño, w oparciu o prognozy numerycznych modeli klimatu.

Większość skutków związana jest ze zmianą cyklu hydrologicznego: zmianą opadów, występowaniem susz i powodzi. Warto zwrócić uwagę na brak spodziewanych skutków na obszarze Europy, jest to zgodne z historycznym brakiem silnej korelacji pomiędzy tym zjawiskiem a zimową pogodą w tej części świata.

Źródło: Zeke Hausfather, Nature.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Gdzie i w jaki sposób odczujemy El Niño? appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres miesięcznych wartości indeksu Niño3.4 dla najsilniejszych historycznych zjawisk El Niño oraz prognoz na najbliższe pół roku.

Oś pozioma: czas (miesiące w dwóch latach odpowiadających rozwojowi El Niño: od stycznia do czerwca następnego roku). Oś pionowa: anomalia temperatury oceanu w rejonie Niño3.4 (5°N–5°S i 170°W–120°W) względem 30-letnich norm klimatologicznych odpowiednich dla danego historycznego El Niño (stopnie Celsjusza). Różne kolory odpowiadają przebiegowi indeksu Niño3.4 dla najsilniejszych El Niño z historii. Kolorem czerwonym oznaczono aktualnie rozwijające się El Niño: do czerwca wartości obserwowane, później zakres (od dolnych 10% do górnych 90% wiązki) prognoz modeli sezonowych. Linia czerwona przerywana pokazuje medianę wiązki prognoz.

Źródło: Zeke Hausfather.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post El Niño jak nigdy w historii appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykresy trajektorii emisji oraz zmian średniej globalnej temperatury dla różnych scenariuszy „przestrzelenia” progu półtora stopnia.

Wykres po lewej stronie:

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: globalna emisja dwutlenku węgla (miliardy ton CO₂).

Wykres po prawej stronie:

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: zmiany średniej globalnej temperatury w odniesieniu do średniej przedindustrialnej (przybliżonej przez okres 1850-1900).

Linia czerwona pokazuje scenariusz „utraconej przeszłości”, w którym globalna emisja dwutlenku węgla przestaje rosnąć niedługo po wynegocjowaniu Porozumienia paryskiego w 2015 roku, po czym zaczyna szybko spadać po roku 2020. Kolorem łososiowym pokazano niepewności związane z prognozowaną zmianą temperatury dla tego scenariusza: dawał on około 50% szans na nieprzekroczenie progu 1,5°C. Cienkie czarne linie pokazują konsekwencje opóźnienia redukcji emisji (z tego samego poziomu z 2015 roku) dla wzrostu globalnej temperatury.

Charakterystyczną cechą tej klasy scenariuszy emisji, zwanych scenariuszami „przestrzelenia”, jest wzrost i późniejszy spadek globalnej temperatury, wynikający z redukcji emisji metanu i wdrożenia technik wychwytywania i sekwestracji dwutlenku węgla. Bez tych „negatywnych emisji” temperatura globalna pozostałaby w przybliżeniu na tym samym poziomie przez dekady, a nawet stulecia.

Źródło: raport „Limiting Overshoot – Navigating exceedance of 1.5°C and pathways towards return”, UNEP 2026.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Scenariusze przestrzelenia półtora stopnia appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres średniorocznego bilansu masy 38 lodowców Himalajów i Karakorum od 1974 do 2023 roku, oraz skumulowanego ubytku masy lodowców w tym obszarze.

Oś pozioma: czas (lata). Oś pionowa: po lewej stronie, średnioroczny bilans masy lodowców objętych pomiarami (metry ekwiwalentu wodnego/rok); po prawej stronie, skumulowany bilans masy (metry ekwiwalentu wodnego).

Słupki niebieskie pokazują wartości średnioroczne, wraz z niepewnościami (skala osi pionowej po lewej stronie). Linia czarna pokazuje natomiast sumę rocznych ubytków (skala po prawej stronie).

Źródło: Azam, M. F. (2026), „Fifty years of Himalayan glacier mass-balance monitoring: Recommendations in honour of IYGP 2025”, Journal of Glaciology, 2026;72:e43.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Bilans masy lodowów Himalajów i Karakorum appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.

Wykres średniej dobowej temperatury powierzchni wszechoceanu, każdego dnia od 1 stycznia 1979 do 22 sierpnia 2026 roku, według reanalizy ERA5.

Oś pozioma: czas (dni roku). Oś pionowa: średnia temperatura powierzchni wszechoceanu pomiędzy 60 równoleżnikami północnym i południowym (obszary zazwyczaj wolne od lodu pływającego).

Linie koloru szarego oznaczają kolejne wartości dobowe w latach 1979-2023. Kolorem pomarańczowym zaznaczono rok 2024, czerwonym – 2025, bordowym – rok 2026 (do 22 sierpnia). Linia czarna przerywana oznacza średnią klimatologiczną dla każdego dnia roku, obliczoną na podstawie normy z lat 1991-2020.

Cykl roczny globalnej temperatury wszechoceanu ma dwa maksima: pierwsze z końca marca, i drugie z sierpnia. Odpowiadają one występowaniu późnego lata na półkuli południowej i północnej; a ponieważ oceany zajmują proporcjonalnie większą część tej pierwszej, zazwyczaj średnia temperatura globalnego oceanu osiąga wyższą wartość podczas „południowego” maksimum. W roku 2026, z powodu rozwijającego się, nietypowo silnego i nietypowo wczesnego El Niño, temperatura wody w oceanach osiągnęła najwyższy poziom podczas drugiego maksimum, przekraczając 22 sierpnia 21°C. Jest to najwyższa notowana w tej serii pomiarowej wartość dobowa średniej temperatury wszechoceanu; można się też spodziewać że cały sierpień okaże się globalnie rekordowo gorący w tej i innych analizach temperatury globalnej.

Źródło: Copernicus Climate Change Service, ECMWF. Dane: ERA5.

W ramach akcji „Wykres na dziś” publikujemy wykresy i inne wizualizacje dotyczące zagadnień związanych ze zmianą klimatu. Mamy nadzieję, że prezentowane przez nas dane stanowić będą punkt wyjścia do szerokiej i opartej na faktach dyskusji na temat globalnego ocieplenia oraz możliwości jego ograniczenia. Akcję prowadzimy we współpracy z Komitetem ds. Kryzysu Klimatycznego Polskiej Akademii Nauk.

Zobacz wszystkie wizualizacje.

Ten wpis sfinansowaliśmy ze środków finansowych pochodzących z 1,5% podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych Fundacji Edukacji Klimatycznej. Dziękujemy!

The post Średnia temperatura wszechoceanu osiągnęła rekordowo wysoki poziom appeared first on Nauka o klimacie | naukaoklimacie.pl.