Autor: Jerry Maczab

Jerry Maczab — Wed, 30 Apr 2025 05:21:12 +0000

..pracuje nad projektem "MOŻLIWOŚCI UPRAW RYŻU W POLSKIEJ STREFIE KLIMATYCZNEJ OBSZRU SUBŁUŻYCKIEGO"
Artykuł bardzo pomocny, s przyjemnością wymieniłbym poglądy z Panem Profesorem w kwestii wzrostu temperatury i zmiany klimatu w Polsce.
Pozdrawiam
Jerzy Zabkiewicz

Autor: sceptyczny

sceptyczny — Sun, 16 Feb 2025 07:32:09 +0000

Zacząłem komentować na tej stronie od tego właśnie tematu, gdy ten portal tylko powstał i oś na ten temat… Przez lata wieczna zmarzlina (w. z.) była mi bliska.
Wg cytowanego tutaj drugiego z opracowań, emisja z niej metanu i CO2 już w bieżącym stuleciu, to 55 miliardów ton węgla w ekwiwalencie CO2. „Ilość węgla w glebach Arktyki jest około dwukrotnie większa niż obecnie znajdująca się w atmosferze, a większość tego węgla jest w materii organicznej zamrożonej w wiecznej zmarzlinie.” Sprawa więc jest naprawdę poważana.
W. z. jest rzeczywiście emitentem netto węgla do atmosfery?
Wyżej cyt. praca z 2024 r.: „Kwantyfikacja regionalnego bilansu węgla pozostaje zatem wyzwaniem ze względu na dużą zmienność przestrzenną i czasową oraz stosunkowo niską gęstość obserwacji.” Zakres możliwego błędu – odchylenia standardowego i to +/-, jest zatem znaczny. Ponadto emisje te są identyczne izotopowo jak i „nasze”, nie do odróżnienia zatem. Dlatego – o co ma pretensje „drugie opracowanie” – emisje z w. z., nie są z reguły ujmowane w modelach obiegu węgla wcale, lub jedynie marginalnie.
Wg obecnych, fakt bardzo cząstkowych badań, po roztopieniu w. z., przeważają obszary będące jednak netto pochłaniaczami węgla i to silnymi: „…najsilniejszy pochłaniacz CO2 znajdował się w zachodniej Kanadzie (mediana: −52 g C na m2 na rok ), a najmniejsze pochłaniacze na Alasce, w kanadyjskiej tundrze i syberyjskiej tundrze (mediana: −5 do −9 g C na m2 na rok ).” Po rozmnożeniu następuje bowiem bardzo szybka sukcesja organizmów fotosyntetyzujących sprzyjająca ponownej sekwestracji węgla.
Ciekawy jest wiek węgla emitowanego z w. z. – najstarszy z liczniejszych (ponad 5% całości) frakcji, ma jedynie ok. 6 tys. lat – co przypada na początek okresu subborealnego.
Świadczy to o tym, że tereny obecnie topniejącej w. z., były przed tymi 6 tys. lat w większości zielone, nie zamarznięte, zatem o pełnym „małym”, rocznym obiegu węgla. Ciekawe jest też to, że w yedomie z tego okresu czasu, występują zamarznięte zielone, a więc nie rozłożone, fragmenty roślin…, co wskazuje, że tamtejsza dawna zmiana klimatu, ochłodzenie, musiało być WÓWCZAS niezwykle gwałtowne, zmiany klimatyczne przynajmniej w Arktyce, były wtedy zatem znacznie szybsze niż obecnie.
A obecnie największym problemem może być sukcesja zespołów roślinnych. O ile bowiem tundra mająca wiele lat, jest ogromnym pochłaniaczem węgla (głównie przez „remainder” – nierozłożone resztki), to szybko następująca tajga przez garbniki z opadających liści, odpowiada może za jałowienie, szybkie bielicowanie gleb – wymywanie i rozkładanie "remainders" oraz humusu.

Komentarze do: Polak badający wieloletnią zmarzlinę: „Realizm jest do bólu blisko fatalizmu”

Autor: Jerry Maczab

Autor: sceptyczny