Warto spojrzeć na temperaturę oceanów z szerszej perspektywy (ja zamieszczam poniżej wykres z NASA GISS (https://data.giss.nasa.gov/gistemp/graphs_v4/ ) i przypomnieć sobie, że w 2016 mieliśmy kulminację rekordowego El Nino (zwanego czasem nawet Godzillą lub Brucem Lee). To, że na rekordowo wysokie temperatury oceanu trzeba poczekać do kolejnego podobnego zjawiska (w 2018/2019 było El Nino, ale słabsze) to raczej nic zaskakującego. Zaskakujące to było, że w 2020 globalna średnia (lądów i oceanów) była praktycznie taka sama jak w 2016, mimo że żadnego El Nino nie było.

https://uploads.disquscdn.com/images/43b7f27c34359d2a91e5a58ef7bf1edb0154db19bee39ed220aee79c50fdabc3.png Więcej na temat El Nino: https://naukaoklimacie.pl/aktualnosci/piec-pytan-o-enso-el-nino-i-la-nina-469/

„Warto zauważyć, że te wszystkie zmiany zachodzą obecnie przy ociepleniu dwukilometrowej warstwy Wszechoceanu średnio o „jedyne” 0,09oC. Gdyby jednak ilość ciepła, która ogrzała w latach 1955-2010 tę warstwę oceanu została nagle uwolniona do niższych 10 km atmosfery podniosłaby jej temperaturę o ok. 36°C”

Ale uspokajają:

„To przeniesienie oczywiście nie nastąpi; ziemski system klimatyczny po prostu nie działa w ten sposób. Ale to obliczenie daje perspektywę na ilość ogrzewania, jakie przeszedł system ziemski od 1955 roku.”

https://agupubs.onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1029/2012GL051106