Nie no, MDPI jest wydawcą naukowym typowym dla późnego kapitalizmu, jeśli chodzi o praktyki „szarej strefy”, prowadzące do erozji procesu peer-review. Ale wymuszanie Open Access, a więc przerzucenie kosztów publikacji z czytelnika na autora, zawsze będzie do tego prowadzić. Te same zarzuty są już wobec PLoS, Frontiers, a nawet niektórych produktów Nature Publishing Group (Scientific Reports choćby). Są w MDPI czasopisma przyzwoite (choć tylko takie średniaki, ale zawsze się ma taki materiał, którego nie da się lepiej sprzedać, a szkoda, żeby się zmarnowało), nawet z dość upierdliwymi recenzentami i totalne gunwo. Po tym, jak prestiżowy Wiley wykupił Hindavi, typową stajnię predatory journals (przy których MDPI wygląda jak Nature i Science razem wzięte), gdzie za parę $$ można opublikować dowolną bzdurę, nie ma już „czystych i sprawiedliwych”. Każde czasopismo powinno się oceniać oddzielnie, niezależnie od tego, jaki koncern wydawniczy je wydaje. Akurat wydawane przez MDPI „Sci” to czasopismo bez Impact Factor nawet, ciekawe, dlaczego akurat tam opublikowali swoje denialistyczne brednie. Czy MDPI jest rajem dla denialistów? Jak dotąd trafiły się tam tylko dwa głośnie artykuły denialistyczne. „Lancet”, najbardziej prestiżowe czasopismo medyczne świata, opublikowało słynny artykuł Wakefielda o szczepionkach powodujących autyzm, zaś „Science of the Total Environment” Elseviera – o wpływie amuletów na rozwój Covida 😉 wpadki się zdarzają. Też mam w dorobku publikacje w czasopismach ze stajni MDPI – co prawda nie dwie, ale aż trzy (na szczęście jeden współautorski), 1x Forests, 2x Animals, żeby nie było, że coś ukrywam. Wcale nie było łatwo z recenzentami, ewidentnie zależy od składu Editorial Board.